مدتی این مثنوی تاخیر شد ( خواهد شد ! )
فعالیت این وبلاگ
در آینده ای نه چندان دور،از سر گرفته خواهد شد .
پگاه احمدی
خواب
دوباره می سُرم وُ آب ، می ریزد میان حوت وُ هوا
با این حباب ها به سرم می زند فرار
به سرم می زند دوباره منتشر بشوم در نوری که از " الف " آمد
به سرم می زند ، دوباره آب های جهان های آب
آب ، هوا ، " لام "
وَ آیه های تو هم ماه را زمینی نکرد
وَ می رود از خواب های بدون ترجمه ام ، خواب های بدون ترجمه ام ، زن
با ساق وُ عکس وُ باد
که تاریک می شود از لُخت ، رفت
ما فوت می کنیم
امسال هم
برای شمع بدون ِ سرت
هزار سال ِ علف ، آفتاب
بی نور می کنیم وُ دایره ها را
سوزانده ایم ، جشن بگیریم :
فوووووت .
... اما من
حرف را تا آستانه ی obscur ( تاریکی ) می برم و از آنجا
رهایش می کنم به دست خواننده . در واقع تاریکی ست که مرا
می کشاند،و من تا آستانه ی آن می روم و در همان جا می مانم.
شاید می ترسم جلوتر بروم ...
مثل این که از درون شب به روز نگاه کنیم ،
روشنی هم حرف هایی را در پرده می گذارد.
حرف هایی هستند که در روشنی محجوب می مانند
و حرف هایی هستند که در تاریکی از پرده بیرون می آیند!
عبارت از چیست ؟ / یدالله رویایی / ص ۱۱۱
یک :
جن و پری
ویژه ی شهریور و مهر ۸۸
منتشر شد .
دو :
از اتفاقات خوب این روزها ، مطالعه ی
" بدون هماهنگی شعر نگوئید "
( شعرهایی از شاعران آمریکای لاتین )
با ترجمه ی اسدالله امرایی بود .
که نمی دانم چرا اینهمه دیر دیدم این کتاب را .
پرو
این کشور تو نیست
که مرزهایش را می شناسی
که زبانش را می دانی
که نام تمام مردگانش را
می دانی
این کشور توست
چون اگر مجبور باشی
دوباره انتخاب کنی
همه ی رویاهایت را
در آن بنا می کنی
( مارکو مارتوس کاره را )